عارف قزوینی

عارف قزوینی

ابوالقاسم عارف قزوینی غزل‌سرا و تصنیف‌ساز و یکی از شاعران مشهور معاصر ایرانی است که در زمان انقلاب مشروطه فعالیت‌های سیاسی گسترده‌ای داشت.
ابوالقاسم عارف قزوینی مشهور به «عارف قزوینی» در سال ۱۲۵۹ شمسی در قزوین به دنیا آمد. او در جوانی صرف و نحو زبان‌های فارسی و عربی را به‌طور کامل یاد گرفت و به ادبیات و شعر علاقه زیادی نشان ‌داد.

او در زمینه موسیقی شاگرد میرزا صادق خرازی بود. مدتی نیز به‌دلیل اصرار‌های پدرش، ملا هادی وکیل، پیش یکی از واعظان قزوین نوحه‌خوانی می‌کرد و عمامه به سر می‌گذاشت. او سپس به تهران مهاجرت کرد و به‌دلیل نبوغ فوق‌العاده‌ای که در زمینه شعر و موسیقی داشت، به‌سرعت وارد دربار قاجار شد و با شاهزادگان قاجار آشنایی پیدا کرد.

او در ابتدا مورد توجه شاهزاده وثوق الدوله قرار گرفت و مدتی در دربار او خدمت می‌کرد. او درباره وضعیت خود در این مدت می‌نویسد:

در این مدت یک سال و اندی، حتی یک شب آسایش نداشتم و در صف سفره نشینان و مفت خوران از همه سربلند‌تر محسوب می‌شدم.

سپس مظفرالدین شاه از صدای عارف خوشش می‌آید و او را به دربارش می‌آورد؛ او را به‌عنوان فراش خلوت خود استخدام می‌کند؛ اما عارف که از انجام این کار بیزار بود، با وجود اینکه نیاز مالی داشت و می‌توانست با این کار از لحاظ مادی تامین شود، این پیشنهاد را رد کرد و به قزوین بازگشت. دراین‌باره نیز او می‌نویسد:

من همیشه خواهان حیثیت و شرافت بوده‌ام و حتی دوستان نزدیک نیز جرات تعارف چنین چیزی را به من نداشتند.

کلیات دیوان عارف قزوینی شامل ۹۷ غزل، ۸۹ تصنیف و ۱۲ شعر هجویه است که انتشارات مختلفی آن را به چاپ رسانده‌اند.
احتمالا او را با تصنیف مشهور «از خون جوانان وطن لاله دمیده» بشناسید. او علاوه‌ بر فعالیت‌های هنری، هنرمندی سیاسی و وطن پرست محسوب می‌شود که در پیروزی جریان انقلاب مشروطه نقش موثری داشت.
ابوالقاسم عارف قزوینی در سال ۱۳۰۷ برای درمان بیماری نزد دکتر بدیع در همدان رفت. او سرانجام در دوم بهمن ۱۳۱۲ رخ در نقاب خاک کشید و در همین شهر در جوار آرامگاه ابوعلی سینا به خاک سپرده شد. مقبره این شاعر نامی در حیاط جلویی آرامگاه قرار گرفته است. در محوطه آرامگاه، کتابخانه و موزه‌ای از تاریخ ایران نیز دیده می‌شود که سالانه گردشگران زیادی را به خود جذب می‌کنند.

پست های مرتبط

پیام بگذارید